การศึกษาอริยมรรค ๘ ที่เหมาะสมกับการพัฒนาเยาวชนไทย

Chao Athikan Prakhong Athichawano

Abstract


การศึกษาอริยมรรค ๘ ที่เหมาะสมกับการพัฒนาเยาวชน มีวัตถุประสงค์ ๓ ประการ คือ ๑) เพื่อศึกษาหลักอริยมรรค ๘ ในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท ๒) เพื่อศึกษาสภาพปัญหาปัจจุบันของเยาวชนไทย และ ๓) เพื่อศึกษาการนำหลักอริยมรรค ๘ มาพัฒนาเยาวชนไทย

ผลการวิจัยพบว่า

หลักอริยมรรค ๘ ในคัมภีร์พระพุทธศาสนาเถรวาท เป็นหลักธรรมการแสวงหาความจริงหรือสัจธรรมของพระพุทธเจา “มรรค” คือ แนวทางในการปฏิบัติ หรือแนวทางการดําเนินชีวิต อันจะนําไปสูทางแหงความพ้นทุกข์ ความดับทุกข์ ลักษณะองค์อริยมรรค ๘ เป็นหลักการดําเนินชีวิตตามทางสายกลาง คือ เปนจริยธรรมอันประเสริฐ ย่อได้ ๓ สวน คือ ศีล สมาธิ ปญญา ประกอบด้วย สัมมาทิฏฐิ (ความเห็นถูก) สัมมาสังกัปปะ (ความคิดถูก) สัมมาวาจา (การพูดถูก) สัมมากัมมันตะ (การทํางานถูก) สัมมาอาชีวะ (การประกอบอาชีพถูก) สัมมาสติ (ความระลึกถูก) และสัมมาสมาธิ (ความตั้งมั่นถูก)

สภาพปัญหาปัจจุบันของเยาวชนไทยพบว่ามี ๖ ประการ คือ ๑) ปัญหาเกิดจากครอบครัวที่ขาดความอบอุ่น ๒) ปัญหาการรวมกลุ่มของเยาวชนและประพฤติตนไปในทางเสียหาย ๓) ปัญหาที่เกิดจากสภาพของสังคมและสิ่งแวดล้อม ๔) ปัญหาที่เกิดจากสถาน     เริงรมณ์ ๕) ปัญหาการหลั่งไหลของอารยธรรมต่างประเทศ ๖) ปัญหาผู้ใหญ่ทำเป็นตัวอย่างที่   ไม่ดี

การนำหลักอริยมรรค ๘ มาพัฒนาเยาวชนไทย (๑) โดยการใช้การอบรมดานกาย ดานศีล ดานจิต และดานปญญา (๒) แนวทางการพัฒนาเยาวชนตามอริยมรรค ๘ คือ มุ่งเน้นขจัดปัญหาทั้ง ๖ ประการ โดยนำอริยมรรคแต่ละข้อมาเป็นเครื่องมือในการแก้ไข และการมีส่วนร่วมของสถาบันครอบครัว สถาบันการศึกษา และสถาบันศาสนา ด้วยการฝึก ๔ วิธี คือ ๑) โดยวิธี ละมุนละมอม ๒) โดยวิธีรุนแรง ๓) ฝกผสมทั้งวิธี ละมุนละมอมและวิธีรุนแรง และ ๔) ถาฝกไมไดทั้ง ๓ วิธีการดังกลาวมาแลวนั้น ก็ปลอยใหเปนไปตามระเบียบ กติกา ของสังคม ผลที่ได้รับจากการปฏิบัติที่เหมาะสมของเยาวชนตามหลักอริยมรรค ๘ จะทำให้เยาวชนในสังคมไทยมีเป้าหมายที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไปคือ เยาวชนเป็นคนดีและคนเก่ง 


Full Text:

PDF

References


มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, ๒๕๓๙.

บทความวิชาการพุทธศาสตรมหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัยปีการศึกษา, ๒๕๕๘.

พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ. ปยุตฺโต). แก่นแท้พระพุทธศาสนา. กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ การศาสนา, ๒๕๔๓.

_______. การศึกษาของคณะสงฆ์ ปัญหาที่รอทางออก. กรุงเทพมหานคร : มูลนิธิโกมล คีมทอง, ๒๕๒๙.

_______. การพัฒนาที่ยั่งยืน. กรุงเทพมหานคร : สำนักพิมพ์มูลนิธิพุทธธรรม, ๒๕๓๗.

พระธรรมโกศาจารย์ (พุทธทาสภิกขุ), ชีวิตเป็นสิ่งที่พัฒนาได้. กรุงเทพมหานคร : อตัมมโย๒๕๓๓.

พระมหาอุทัย ญาณธโร, พุทธวิถีแห่งสังคม ปรัชญาสังคมเมืองและการเมืองของพุทธศาสนา, กรุงเทพมหานคร : โรงพิมพ์ธรรมสาร, ๒๕๓๘.

เสกสรร ทองคำบรรจง, การศึกษาโครงสร้างทางจริยธรรมของนักศึกษาระดับปริญญาตรีตามแนวพุทธศาสนา : การสร้างมโนทัศน์พื้นฐาน การวัดความเปลี่ยนแปลง และรูปแบบเชิงสาเหตุของการเปลี่ยนแปลง. วิทยานิพนธ์ปริญญาวิทยาศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาการวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ประยุกต์. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, ๒๕๔๕.


Refbacks

  • There are currently no refbacks.


Copyright (c) 2017 วารสารสถาบันพิมลธรรม

สำนักวิชาการ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย วิทยาเขตขอนแก่น
อาคาร 100 ปี สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร)
เลขที่ 30 หมู่ 1 บ้านโคกสี ตำบลโคกสี อำเภอเมือง จังหวัดขอนแก่น 40000
โทรศัพท์ 0-4328-3546-7 (ต่อ 116)
โทรสาร 0-4328-3399
โทรศัพท์ 088-578-1671
โทรศัพท์ 088-506-2335
e-mail : phimoldhamma@hotmail.com
http://www.ojs.mcu.ac.th/index.php/kkjn
http://www.journal-phimoldhamma.com